Bij een kredietovereenkomst stelt de schuldeiser een bepaald bedrag ter beschikking, waardoor je dat geld vrij kan gebruiken volgens jouw behoeftes.

 

Men betaalt dus alleen interesten op het bedrag dat men heeft gebruikt en de terugbetaling start vanaf een tijdstip dat wordt vastgesteld op het ogenblik dat het contract wordt ondertekend. Binnen dit maximum kan men naar eigen goeddunken en mogelijkheden geld opnemen. Het terugbetalen doet men volgens eigen wensen, maar steeds met een klein wettelijk voorzien minimum en op een tijdstip naar uw keuze, natuurlijk altijd rekening houdend met de overeengekomen voorwaarden.

 

De lening geschikt voor mensen die willen bouwen of renoveren. Hierdoor kunnen ze besparen op de interesten. Er kan ook een kredietopening worden overeengekomen voor de aankoop van een gebouw. Aan het einde van een bepaalde terugbetalingsperiode kunnen ze het terugbetaalde bedrag opnieuw gebruiken om bijvoorbeeld een renovatie uit te voeren.

 

Eén van de grote voordelen van een kredietopening is dat u het gedeelte kapitaal dat u al hebt terugbetaald, opnieuw kunt opnemen.

 

Hypothecaire Lening

 

De hypothecaire lening is een lening voor een een onroerend goed. De bank of verzekeringsmaatschappij leent jou een geldbedrag, maar je moet de woning als onderpand geven. Zolang je de lening terugbetaalt, blijf je de eigenaar.

 

Hypothecaire lening, een hypotheek, hypothecair krediet en hypothecaire inschrijving betekenen hetzelfde: jouw goed wordt gehypothekeerd om zo een garantie te bieden aan de bank. Die kan jouw pand verkopen indien je de afbetaling staakt, zodat de bank zichzelf kan terugbetalen.

De term hypotheek (letterlijk: onderpand) of hypothecaire lening (België) wordt gebruikt in twee verschillende betekenissen. Deze hangen samen, maar moeten gescheiden worden. Een hypotheek is in de eerste plaats 'het eerste recht van verkoop'; een zakelijke zekerheid of voorrecht dat op een goed of zaak, meestal een onroerend goed of een schip rust. Dit eigendom wordt in onderpand gegeven of genomen voor een schuld, veelal de geldlening om het onderpand te kopen. Bij een notaris wordt dit zakelijk recht beschreven in een hypotheekakte.

Daarnaast wordt deze lening zelf (officieel hypothecaire lening, hypothecair krediet of lening met hypothecaire zekerheid geheten en meestal verstrekt door een bank) in het gewone spraakgebruik vaak ook hypotheek genoemd.

 

De geldgever wordt aangeduid als hypotheeknemer (hij verkrijgt het eerste recht van verkoop) of hypotheekhouder. De geldnemer heet hypotheekgever.

 

De nadruk ligt op het recht dat de hypotheekhouder heeft. Het hypotheekrecht is ingeschreven in een openbaar register, het hypotheekregister. Bij een onroerende zaak is dit het kadaster, voor (grotere) schepen en vliegtuigen zijn er ook openbare registers. Het effect van de inschrijving is, dat door iedereen nagegaan kan worden of de zaak bezwaard is met hypotheek.

 

Het overgrote deel van de hypotheken heeft betrekking op onroerende zaken of op rechten die van onroerende zaken zijn afgeleid: appartementsrechten of recht van opstal.

 

De term "zakelijk recht" houdt in dat het recht niet persoonsgebonden is, maar verbonden aan het registergoed, ongeacht de eigenaar. Alleen de hypotheekhouder kan het register opdracht geven om dit zakelijk recht te royeren; 'door te halen', dat wil zeggen te schrappen als belastende inschrijving op de zaak. Over het algemeen gebeurt dit bij verkoop van de woning, nadat de openstaande schuld is voldaan, maar het kan ook direct na aflossing van de hypothecaire lening zijn.

 

In het register wordt naast de hypotheekhouder ook de eigenaar van het goed vastgelegd.

 

Het gevolg van het geven van een hypotheek is dat de hypotheeknemer de mogelijkheid heeft om het onroerend goed in het openbaar te verkopen als de hypotheekgever zijn verplichtingen (het betalen van rente en vaak ook aflossing en eventueel boeten) niet nakomt. Dit wordt het recht van parate executie genoemd. Dit komt maar bij een klein deel van de verstrekte hypotheken voor. Betrouwbare cijfers zijn niet voorhanden, mede omdat een bank het vaak niet tot executie laat komen, maar de geldnemer een aanvullend krediet of uitstel van betaling gunt zodat het huis in de normale verkoop van de hand gedaan kan worden. Dit duurt langer, maar het huis levert zo meer geld op, zodat de schade voor de bank (en de restschuld van de geldnemer) kleiner is.

 

Er is verschil tussen de looptijd van de lening (meestal 30 jaar) en de periode waarop het afgesproken rentepercentage vast ligt. Die rentevaste periode kan variëren van "zeer kort" (bijvoorbeeld iedere maand wijzigbaar) tot aan de volledige looptijd van de lening. Een rentevaste periode van 10 jaar komt momenteel het meeste voor. Hoe korter de rentevast periode, hoe groter de variatie in rente met uitschieters naar boven en naar beneden. In normale gevallen is de kortlopende rente lager dan de langlopende rente. Met een langlopende rente loopt de hypotheekgever niet het risico van onverwachte rentestijgingen, maar de prijs die daarvoor betaald wordt is een hogere rente.

Vanaf circa 1980 is er een stormachtige ontwikkeling geweest op het terrein van hypothecaire leningen. Dit heeft geleid tot een veelheid aan financieringsvormen, die betrekking hebben op de afgesproken rente (de wijze waarop de hypotheekgever beschermd wordt tegen renteschommelingen) en op de wijze van aflossing.

 

De basis-leningsvormen zijn de lineaire hypotheek, de annuïteitenhypotheek en de levenhypotheek die veel mensen als de spaarhypotheek en de beleggingshypotheek kennen, wat varianten van de levenhypotheek zijn. Ook kan gekozen worden voor een aflossingsvrije hypotheek, waarop niet wordt afgelost en waarbij dus alleen de rente betaald wordt. Na het verstrijken van de looptijd blijft de hypotheek in stand, maar wordt de lening vernieuwd bij onderhandse akte, hetgeen juridisch novatie of schuldvernieuwing wordt genoemd. Een relatief nieuwe vorm is de omgekeerde hypotheek, waarbij de hoofdsom toeneemt met opgebouwde rente.